Met van die stijgijzers op een gletsjer lopen is dus echt heel cool, zo hebben wij ervaren.
Even wat gletsjerfacts; Het ijs waar we op gestaan hebben is van de Viedma Glaciar, met zo’n 38 km lengte de langste van Argentinië. Het ijs is eigenlijk gewoon samengeperste sneeuw en omdat alle lucht eruit geperst is krijgt het die bijzondere diepblauwe kleur (voor de natuurkundigen; dit effect heet super inner reflection, alleen het blauwe licht komt er nog uit). Vooraan, waar de gletsjer smelt, kun je de laagjes sneeuw nog herkennen. Het ijs daar vooraan is overigens zo’n 300 tot 350 geleden ontstaan op de, na de Zuidpool en Groenland, grootste ijsvlakte ter wereld, de Southern Patagonian Icefield (check hier Google maps, voor een idee, wel op de satellietstand zetten). Je moet je het voorstellen als een soort grote kom waar elk jaar enorm veel sneeuw in valt dat in ijs verandert. Langs de randen van de kom wordt het ijs er op een gegeven moment over heen gedrukt, zo ontstaat een geltsjer. Rondom de Southern Patagonian Icefield zijn dat er wel meer dan 300! In de afgelopen jaren is deze gletsjer, zoals overigens de meeste gletsjers in de wereld enorm geslonken. Op de stenen ernaast kan je de sporen van het ijs nog duidelijk zien, prachtig. Tot zover de fact. Enjoy de pics…
