Van de week stonden er eindelijk weer eens Jehova’s getuigen voor de deur. Ik begon al te denken, zouden ze Amsterdam misschien opgegeven hebben? Iedereen is maar bang voor moslimfundamentalisten uit Afganistan, Iran en dat soort landen, maar wie heeft er ooit één ontmoet? Deze christenfundamentalisten komen gewoon aan je deur en dat vind ik het leuke aan ze. Maar dat is verder dan ook het enige.
De Christelijke Gemeente van Jehovah’s Getuigen, zoals ze officieel heten, is eind 19e eeuw ontstaan in de VS. Ze geloven in de terugkeer van Jesus Christus op aarde en in het einde der tijden. Hoe ze die twee ideeën precies met elkaar verenigen is mij niet helemaal duidelijk. Ze geloven ook dat zij de enige ‘ware’ religie aanhangen en dat iedereen die geen Jehova’s getuige direct of indirect een aanbidder van Satan de Duivel is. Om nu te zeggen dat het gezellige luitjes zijn, dat gaat een beetje te ver.
Hun fundamentalisme kan in de meest ruime zin omschreven worden als dat zij de Bijbel voor onfeilbaar, historisch correct en beslissend voor alle controversiële kwesties (waarvan men aanneemt dat de Bijbel zich er direct over uitspreekt) houden. Interessant, althans, intrigerend. Want hoe komen ze daar in godsnaam (excuus voor de ongelukkige formulering) bij en hoe kan je daar nu in geloven? Ik, die mijn geloof in ieder geval niet in religie leg, snap daar helemaal geen hout van.
Ik vind het prima dat je ergens in gelooft, maar zodra je mij aan mijn deur persoonlijk komt vertellen dat ik vanwege mijn ongeloof in jouw ding naar de hel ga, dat gaat mij veel te ver. Hoe kan je dat nou denken? Volgens mij zit er niet veel menslievendheid in zo’n gedachte, terwijl dat toch is waar het Christen zijn om draait dacht ik. Maar moet ik daarom zoals de meeste mensen niet met ze in gesprek gaan en hen negeren? Dan zou ik hen in feite net zo rigoureus afwijzen, als zij mij. ‘Vanwege jouw geloofsovertuiging praat ik niet met jou.’ Misschien moet ik juist hén helpen.
Bij eerdere aanbelacties ben ik wel eens met ze in gesprek gegaan hierover en dat was een aparte ervaring. Deze mensen zijn zo onwrikbaar in hun geloof, dat er nergens over valt te discussiëren. Zij zijn er van overtuigd dat ze alle waarheid in pacht hebben, het is net alsof er even een onheilspellend orakel aanwipt. Wat kan ik er dan verder mee? Juist, niks. De afgelopen keer heb ik dan toch maar weer ouderwets vriendelijk geweigerd.